معرفی کتاب سرمایه سخن

image_pdfimage_print

 

نام کتاب: سرمایه سخن – جلد دوم

نام نویسنده: محمد ابراهیم آیتی

نام انتشارات: اندیشه مولانا

در درجه اول دکتر محمد ابراهیم آیتی را معرفی میکنم که به حق از معجزات حوزه و دانشگاه در زمینه تاریخ اسلام بوده اند . زندگی نامه ایشان را اینجا بخوانید و لذت ببرید .

شهید مطهری در صفحه ۲۲۲ کتاب ده گفتار در تمجید از مقام علمی و زحمات ایشان چنین یاد می کند: « آقای آیتی یک مورّخی است نسبت به تاریخ صدر اسلام، من به جرأت می توانم بگویم در همه تهران و شاید در همه کشور کسی نداریم که به تاریخ صد ساله اول اسلام مثل آقای آیتی احاطه داشته باشد. کسی مثل او نیست که به جزئیات این قسمت از تاریخ احاطه و اطلاع داشته باشد. این مرد بر تمام متون تاریخی این قسمت مسلط است و جزئیاتش را می داند. اگر مثلا از جنگ بدر بپرسید، یک یک آدمهایش را می شناسد. حتی گاهی می گوید پدرش کیست، مادرش کیست، خویش و تبارش کیستند. حرفی که این مرد بگوید سند است… ایشان آخرین اثری که تألیف کرده اند و دانشگاه چاپ کرده است کتابی است در تاریخ اندلس. کتاب بسیار خوبی است و درباره حادثه اسلامی بزرگی است که ما مسلمانان و بالاخص ایرانیها در موضوع این حادثه خیلی تقصیر کرده ایم. این تاریخ را بگیرید و بخوانید.»

متاسفانه ایشان ، در اثر سانحه رانندگی در ۵۱ سالگی ( ۵۰ سال قبل )  از دنیا رفت ولی آثار ایشان در دسترس میباشد .

مجموعه حاضر سلسله سخنرانی های حجج الاسلام آقایان مرحوم دکتر محمد ابراهیم آیتی و مرحوم دکتر سید محمد باقر سبزواری که برای هشتاد روز سال نهیه شده (ماه رمضان سی مجلس، محرم و صفر ۲۵ مجلس، بقیه ایام سال ۲۵ مجلس) است که در سال ۱۳۳۹به پیشنهاد آقای فروزانفر در سه مجلد چاپ شده است که جلد دوم آن شامل سخنرانی های دکتر آیتی در محرم و صفر می باشد.

هفتم محرم الحرام

سخنان امام قبل از شروع جنگ

ثم نادى بأعلى صوته بصوت عال دعاءا یسمع جل الناس : ایها الناس اسمعوا قولی ولا تعجلونی حتى اعظکم بما لحق لکم علی ، وحتى أعتذر الیکم من مقدمی علیکم ، فان قبلتم عذری وصدقتم قولی واعطیتمونی النصف کنتم بذلک اسعد ولم یکن لکم علی سبیل ، وان لم تقبلوا منی العذر ولم تعطوا النصف من انفسکم فاجمعوا أمرکم وشرکائکم ثم لا یکن امرکم علیکم غمه ثم اقضوا الی ولا تنظرون ، ان ولیی الله الذی نزل الکتاب وهو یتولى الصالحین

ای مردم! گفتارم را بشنوید و در کشتنم شتاب نورزید، تا شما را به آنچه بر من واجب است موعظه کنم و عذر خود را در آمدن به عراق بازگویم، آنگاه اگر عذر مرا پذیرفتید و سخنم را تصدیق کردید و از راه انصاف و عدل با من رفتار نمودید، راه خوشبختی تان هموار گردد و شما را بر من راهی نباشد و اگر هم عذر مرا نپذیرفتید و از راه عدل و انصاف منحرف گشتید، کشتن من پس از آن باشد، که پشت و روی این کار را با دیده تامل بنگرید و از روی شبهه و بی فکری دست به چنین کاری بزرگ نبرید. همانا پشتیبان من خدایی است که قرآن را فروفرستاد و او عهده دار بندگان شایسته کار خویش است.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.