میخواهد میهمانی برود ، اطلاع دهد یا اجازه بگیرد؟

image_pdfimage_print

 

سردبیر محترم مجله موفقیت سوالی را مکتوب از بنده و سایر نویسندگان مجله پرسیدند که موجب جستاری کوتاه شد و آنرا برایتان نوشتم تا شاید مقبول افتد

———————————–

تفاوت نسل‌ها در خانواده‌ها در ابعاد مختلفی مطرح می‌شود، یکی از ابعاد آن جویا‌‌شدن استقلال‌طلبی و داشتن اتاقی از آن خود است و یا رفتن به سفرهای دوستانه و خارج از جمع خانواده و تقاضای خلوت و سکوتی برای خود و حتی ساعت بازگشت به منزل… این تفاوت از نسلی به نسل دیگر و از خانواده‌ای به خانواده دیگر متفاوت است. به عنوان مثال شکاف یا تفاوتی که میان افکار من و پدرم است با تفاوت افکاری که میان پدرم و پدرش وجود داشت  به اشکال و درجات دگرگونه‌ای تعریف می‌شوند. در این خصوص سوالاتی مطرح شده که در پی می‌آید…

  • آیا می شود مدعی شد که تفاوت نسل‌ها بیشتر مختص به این دوره است و یا در دوره‌ای خاص شدت گرفته است؟ دلیل این زیاده‌خواهی و یا استقلال‌طلبی افراطی فرزندان که از سوی والدین مطرح شده و از سوی فرزندانشان حقی طبیعی تلقی می شود چیست؟
  • آیا می‌توان از تفاوتی که میان فرزندان و والدین در سه دهه پیش وجود داشت هم به عنوان شکاف نسل ها یاد کرد؟
  • خانواده به عنوان رکن اصلی جامعه چقدر در احیای شکاف نسل ها موثر است؟ و آیا اساسا می تواند نقشی در پیشگیری از این پدیده داشته باشد یا اینکه تفاوت نسل ها  امری اجتناب ناپذیر تلقی خواهد شد؟
  • آیا می توان گفت که جنس این  تفاوت های افکاری میان نسل ها عوض شده  و از دوره ای به دوره دیگر متغیر است؟ ممکن است حتی این تفاوت ها در دوره های بعد نیز اشکال دیگری به خود بگیرند؟

———————————-

ضمن تشکر از طرح  بحث ، نکات زیر به عرض میرسد

  1. بحث شکاف نسلها Generation Gap طبیعتا به درازنای تاریخ  جهانی و تاریخ روایی مذهبی قدمت دارد. در تعبیر نورانی حضرت امیر آمده است که کن ابن زمانک، فرزند زمانه خویشتن باش . یا فرمودند فرزندان خویش را برای زمانه ایشان تربیت کنید
  2. از نظر جامعه شناختی ، انسان از نسل کشاورزی به صنعتی و سپس اطلاعاتی تغییر یافته است .اتفاقی که افتاده عبارت از اینست که سرعت تغییرات اجتماعی و زیستی از ۱۹۵۰ به دلیل انفجار اطلاعات Informational Age  بسیار شتاب گرفته است .اواخر قرن گذشته با ظهور اینترنت و IT عملا بشر در وضعیتی بی سابقه از نظر تغییرات ارتباطی قرار گرفت. ارتباطات تصویری علیرغم فواضل ده هزار کیلومتری با یک تلفن ساده و دیدن تصویر همزمان ، سرعت بالای ارسال اطلاعات هر اتفاقی از جمله جنگ و زلزله و افتادن فلان خواننده موقع اجرا و ظهور شبکه های اجتماعی اینترنتی ( facebook , my space )  و وبلاگ و میکرووبلاگ ( tweeter) ، همه و همه بدون سابقه مشابه در زندگی بشر بود و جامعه شناسان و آسیب شناسان  ، برای اولین بار به این وقایع برخوردند و تحلیلها هنوز مبتنی بر آماری ۲۰-۳۰ ساله است نه ۱۵۰ ساله و….
  3. در این بین پدیده شکاف نسلی که واژه ای جامعه شناختی- روانشناختی است بسبار جدی شد به این معنی که دختر متولد دهه ۷۰ به زبانی دنیا را ادراک میکند و با دوستانش صحبت میکند و از ارزشهایی دم میزند که مادر متولد ۱۳۴۸ او نه آنرا درست درک میکند نه میتواند پاسخی در خور بدانها بدهد
  4. هر چه جامعه سنتی تر باشد ، قوانین جدید ارتباطی و تربیتی دیرتر تغییر میکند منتها تغییر لاجرم است و باید بپذیریم پاسخ به سوال  “دختر خوب کیست؟” امروز بیانی متفاوت دارد در مقایسه با جواب همین سوال در سال۶۵  . به خاطر دارم در مدرسه ای دخترانه جهت سخنرانی دعوت بودم و همه پدرها الزاما آمده بودند زیرا سیاست دبیرستان اعطای کارنامه به پدر دختر بود. الغرض در ابتدای بحث از یک پدر پرسیدم ” دختر خوب چگونه دختریست؟” ایشان مکثی کردند و گفتند :” دختری که هرچی پدرش بگوید ، بگه چشم !” من که جا خورده بودم و خیرسرم اول سخنرانیم یه اژدر دریافت کرده بودم ، پرسیدم ” اون وقت پدر خوب چه پدریست؟ ” ایشان بدون مکث گفتند :” پدری که هرچی بگه دخترش بگه چشم !” و ایشان تقریبا با این جواب در افق محو شد ! وقتی تعاریف براساس اگو و منیت ما تعریف بشه به نتایج مضحکی نیز در تربیت خواهیم رسید.
  5. راهکاری که ما نوشته ایم ؛  شنیدنش خالی ازلطف نیست و البته مدعی جامعیت آن نیز نیستیم و راه برای توسعه و تکمیل آن کاملا باز است :

  • نسل بعدی را اگر میخواهید درک کنید باید تن به یادگیری تکنولوژی های جدید تا حدی بدهید . اپل و اندروئید و ویندوز و اپلیکشین و شبکه اجتماعی و game های رایانه ای زمینه هایی هستند که با ورود به آنها میتوانید دنیای فرزندان خود را بهتر درک کنید و البته در مواقع لازم رصد. مادری که نوشته های صفحه اجتماعی دخترش را میخواند بهتر به شناخت  او میرسد تا مادری که فرق موبایل و تبلت را هنوز نمیداند !
  • فلسفه تربیتی خود را بازبینی کنید : بپذیریم مادر و پدر خوب بودن به معنی تعطیل کردن زندگی و فقط “تحلیل زندگی فرزندان “نیست. والدین متعادل بخشی از انرژی خود را میگذارند برای تربیت فرزندان و بخش عمده را برای تعادل زندگی شخصی و تحقق فردیت خود میگذارند و تنها این نوع مرد بودن ، پدری خوب بودن را به ارمغان می آورد. مادری که ورزش شخصی میکند ، امروز برای فرزندان پذیرفته تر است  تا مادری که صبح تا شب به دنبال رتق و فتق امور بچه هاست که متاسفانه آخرش هم ختم میشه به باجگیری عاطفی و رفتارهای مخرب
  • داشتن زندگی شخصی به معنی عدم رعایت دیسیپلینهای معقول نیست.  دیسیپلین به معنی نظم و سازماندهی است نه دیکتاتوری . مطمئن باشید همچنان مصرف مواد مشکوک، پرخوری، بی بندو باری مالی ، دوستان عوضی داشتن ، خط قرمزهای تربیتی فرزندان ماست از آن سو مخالفیم که پدر گوشی فرزند خود را بگردد و به جای گفتگو فرزندش را بازجویی کند. مخالفیم که فرزند هرگز نتواند فردیت خود را در خانه به خاطر استبداد والدین کسب کند. فرزند ۱۶ ساله شما اگر میخواد میهمانی برود هم باید اطلاع دهد هم باید اجازه بگیرد ولی در ۲۶ سالگی فقط باید اطلاع دهد و البته طبق یک norm قابل مذاکره ، ساعت به منزل آمدنش دیرتر بشود. هدف ما اینست که زندگی مجردی این آدم مسوولانه باشد نه محکومانه.

5 دیدگاه در “میخواهد میهمانی برود ، اطلاع دهد یا اجازه بگیرد؟

  1. هدف ما این است که زندگی مجردی این آدم مسوولانه باشد نه محکومانه.
    آقای دکتر با خوندن این جمله آخرتون خیلی افسوس خوردم.دلم واسه خودم سوخت.زندگی مجردی من دقیقا محکومانس.چقدر دوست داشتم خانوادم و مخصوصا مادرم یکم آگاهانه تر باهام برخورد میکردن.جو خونه ما طوریه که حتی برای طبیعی ترین حق و حقوق فردی تحقیر و شماتت میشم.اجازه نظر دادن توی مسایل خیلی معمولی،اجازه بغض کردن و ابراز ناراحتی و گریه،اجازه دو جمله بیشتر حرف زدن،ادامه تحصیل،سر کار رفتن،حرف ازدواج زدن و حتی اجازه مریض شدنم ندارم.باورتون میشه دکتر؟همش حقیقت محضه.وقتی مریض میشم یا چیزیم میشه به جای همدردی بازخواستم میکنن که تو چرا اینقدر ضعیفی؟؟!!!خیلی خواستم خودمو اثبات کنم یا یه جورایی با شرایط موجود مبارزه نرم کنم اما اوضاع بدتر شد.الان حس میکنم بی تفاوتی بهترین کار باشه.احساس میکنم دارم افسرده میشم.دیگه هیچی شادم نمیکنه.آهنگ شاد،مهمونی،عروسی،تفریح،سفر،هدیه..هیچکدوم حالمو خوب نمیکنه.فقط وقتی خیلی عصبی میشم سردرد و قلب درد میگیرم چون دیگه بحث نمیکنم.میرم توی حموم گریه میکنم.واقعا ازدواج رو یه معجزه واسه خودم میدونم برای رهایی از این وضعیت.البته ازدواج خوب.نمیدونم دکتر راهی هست برای رهایی من یا نه؟من که کاملا ناامیدم
    چقدر ناله کردم ببخشید.ولی عین حقیقته متاسفانه.راستی بیست و پنج سالمه

    [پاسخ]

  2. با سلام
    آقای دکتر من چند ساله از سایتتون بازدید میکنم و چند سال پیش هم تو چندتا از کلاس هاتون تو دانشگاه تبریز شرکت کردم و ارادت خاصی نسبت به شما دارم
    من کارمندم و پسر یک ساله ای دارم که سه ماه پیش پرستار بود الان بچه رو بردم پیش روانشناس میگه که بچه درون گراس و زیاد غصه میخوره پرستارش خانم کم حرف و کم انرژیی بود روانشناس میگفت بزارمش مهد کودک ولی نمیتونم اینو بپذیرم دلم نمیاد که صبح زود از خواب بیدارش کنم و مطمئنم ساعت طولانی مهد برای بچه خسته کننده س واقعا نمیدونم چیکار کنم خواهش میکنم کمکم کنین

    [پاسخ]

    دکتر شیری پاسخ در تاريخ خرداد ۹ام, ۱۳۹۴ ۲:۴۶ ب.ظ:

    تشخیص درونگرا معنیش اینه منزوی بودن و افسرده بودن کودک را به این راحتی نباید زیر بار بروید
    مهدکودک زیر 18 ماه بعضی محققین رد میکنند
    بیشترش را شاید لازم است با یک درمانگر کودک مشورت بگیرید
    کتاب مادر کافی از جوفراست کمک خوبی براتون خواهد بود

    [پاسخ]

  3. « از آن سو مخالفیم که پدر گوشی فرزند خود را بگردد و به جای گفتگو فرزندش را بازجویی کند.»
    الان مادرها برای بچه ها گوشی می خرن و بعد می رن دفاتر پیشخوان پست و مصرن که پرینت مکالمه بگیرن.و بعد متصدی می گه کارت ملی لطفا؟ مامان خانم هم می گه کارت ملی کجا بوده آخه، بچه ام سیزده سالشه!

    [پاسخ]

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.